Idee modernizmu silnie uwidoczniły się w Europie wschodniej. W 1912 roku utworzono w Pradze Umeleckie Dilny (Praskie Warsztaty Artystyczne). Czescy artyści: Pavel Janak, Josef Chochoł, Vlastislav Hofman i Josef Gocar tworzyli meble oraz inne przedmioty codziennego użytku, a nawet architekturę, inspirowane kubizmem Braque’a i Picassa, wierząc, że siła artystycznej kreacji jest ważniejsza niż techniczny i funkcjonalny aspekt projektowania. Read the rest of this entry »
meble to jedno z najbardziej interesujących i inspirujących wcieleń stylu Art Deco. Wysokie ceny, jakie dziś osiągają, są adekwatne do rzadkości, z jaką pojawiają się na rynku anty-kwarskim, lecz nie tylko to jest przyczyną znacznych kosztów-ich zakupu. Nawet wówczas, gdy - w latach dwudziestych - Ruhlmann sprzedawał swoje meble, były one dostępne tylko dla najzamożniejszych klientów. Wysokie ceny wynikały z wartości wysoko wykwalifikowanej pracy rzemieślniczej oraz kosztów materiałów, których użyto do ich produkcji. Być może dziś trudno byłoby znaleźć wykonawcę zdolnego do ich skopiowania. Lata dwudzieste i trzydzieste były świadkami, między innymi, końca dawnego rzemiosła. Read the rest of this entry »
Projektanci znakomitych mebli Art Deco musieli teraz-przetwarzać swoje tradycyjne formy tak, by można je było realizować w przemysłowych, technologiach i materiałach. Na przykład Renę Laliąue poszerzył tradycyjne użycie szkła w swoich projektach serii szklanych stołów i konsol. Chętnie używano żelaza w wytwarzanych manufakturowo meblach, które w latach dwudziestych projektowali m.in. Edgar Brandt, Raymond Subes, Michel i Jules Nics, Paul Kiss, Adelbert Szabo i Richard Desvallieres. W końcu lat dwudziestych drewna praktycznie nie stosowano już w meblach prezentowanych na dorocznych salonach. Złoty wiek, wiek chwały francuskich ebenistów, odchodził w przeszłość. Read the rest of this entry »
Jean Dunand (1877-1942) łączył w swej twórczości tradycyjne prace z laki ze współczesnymi, uproszczonymi formami. Znany był ze swoich dzieł w typie dinanterie (zob. rozdział poświęcony pracom w metalu) oraz w lace, projektował też i zdobił wypracowane w szczegółach meble. W istocie twórcy prac w lace, m.in. Gaston Suisse, Gaston Priou czy Katsu Hama-naka, skupiali się przede wszystkim na ekranach i panneaia decoratifs. Produkty Dunanda często zdobiły motywy figuralne lub zwierzęce, wykonane przez niego bądź innych znanych artystów. Read the rest of this entry »
Dla tradycjonalistów punktem odniesienia było francuskie meblarstwo XVIII i wczesnego XIX wieku. To niekwestionowane dziedzictwo inspirowało wielu dwudziestowiecznych projektantów, szczególnie takich, jak Emile-Jacąues Ruhl-mann, Paul Follot, Andre Groult, Jules Leleu, Louis Siie i Andre Marę, Armand-Albert Rateau,
Jean-Michel Frank, Henri Rapin, Maurice Dufrane, Leon i Maurice Jallot, Erie Bagge, Georges de Bardyere, Gabriel Englinger, Fernand Nathan, Jean Pascaud, Renę Gabriel, Marcel Guillemard, Suzanne Guiguichon, Blanch-J. Klotz, Lucie Renaudot, Charlotte Chaucet-Gui-llere, Georges Renouvin, Pierre Lahalle i Georges Levard, Augustę-Victor Fabre, Pierre-Paul Montagnac, Alfred Porteneuve i, urodzony w 1900 roku, maitre Louis Majorelle. Poza tym wedle tradycyjnych wzorów pracowała większość wykonawców ulokowanych w paryskiej dzielnicy ebenistów, Faubourg Saint-Antoine. Dobrej jakości meble, o współczesnym wyrazie, produkowali Marcier Freres oraz Saddier et Fils, podobnie Andre Frechet z Ecole Boulle. Read the rest of this entry »
Jeszcze przed I wojną światową weszły do zdobnictwa takie motywy, jak promienie słoneczne, zygzaki i szewrony; posługiwali się nimi m.in. Andre Marę i Louis Siie, dwaj paryscy projektanci wnętrz, którzy nawiązali współpracę w 1919 roku. Okres ten charakteryzował się eksperymentami podejmowanymi przez artystów i projektantów, poszukujących nowych środków wyrazu, by uciec od fin de siecle’u i kreować styl XX wieku. Pomocny w tych dążeniach okazywał się neoklasycyzm. Read the rest of this entry »
Salon Jesienny 1910 roku był szczególnie ważny dla rozwoju rodzącego się modernizmu. To właśnie jury tej wystawy skierowało zaproszenie do monachijskiego Werkbundu, w nadziei, że udział Niemców przebudzi francuskich projektantów i wytwórców z letargu, widocznego w ich współczesnych pracach. Monachij-czycy, reprezentowani m.in. pracami Theodora Veila, Adalberta Niemeyera, Paula Wenza, Richarda Riemerschmida, Ottona Baura, Karla Bertscha i Richarda Berndla, mieli zainspirować francuski odpowiednik tego, co działo się ówcześnie w Niemczech - powstawanie nowego, wyróżniającego się stylu narodowego. Read the rest of this entry »
Do projektantów lat przełomu należeli: Leon Jallot, Paul Iribe (który znaczną część życia spędził w Stanach Zjednoczonych), Louis Mąjorelle, Mathieu Gallerey, Pierre i Tony Selmersheimo-wie, Charles Plumet, Theodore Lambert i Henri Bellery-Desfontaines. Ich prace mogły być odbierane jako modyfikacja i uproszczenie wizji Art Nouveau: coraz częściej pojawiające się tu kanciaste formy były lekko zmiękczane dekoracyjnymi motywami. Dobry przykład tych stylistycznych przemian stanowiła biblioteka wystawiona przez Jallota na Salonie 1908 roku: jej prosta forma współgrała z płynną linią fartuszka. Read the rest of this entry »
Lata 1905-1910 były okresem przejściowym, w którym rodził się w Paryżu styl znany dziś jako Art Deco. Większości jego zwolenników przyświecały, jak się zdaje, dwie fundamentalne idee. Pierwszą była chęć odrzucenia wszelkich obcych wpływów i powrót do tradycji czysto francuskiej. Andre Vera pisał: „To, czego oczekujemy od mebla […], to kontynuowania francuskiej tradycji i pewność, że nowy styl będzie kontynuacją ostatniego stylu międzynarodowego, który wykreowaliśmy - stylu Ludwika Filipa”.
Na str. 17: okrągła witryna zaprojektowana przez Paula Follota w ciemnym drewnie, ozdobiona kością słoniową i rzeźbionymi motywami roślinnymi. Read the rest of this entry »
W meblarstwie terminem „plastyczna obróbka drewna” określa się bezwiórowe formowanie krzywoliniowych elementów i podzespołów mebli z drewna i tworzyw drzewnych oraz wytłaczanie wzorów na powierzchniach elementów mebli w celach zdobniczych.
Ze względu na odmienną technologię można wyodrębnić trzy zasadnicze rodzaje bezwiórowego formowania składowych części mebli: gięcie drewna litego, gięcie z równoczesnym klejeniem rozdrobnionego drewna w postaci cienkich arkuszy i gięcie półfabrykatów płytowych (sklejki, płyty pilśniowej, płyty stolarskiej, płyty paździerzowej i płyty wiórowej). Wytłaczanie wzorów ma wąskie zastosowanie i odbywa się przeważnie równocześnie z formowaniem kształtu (np. siedziska i oparcia niektórych typów mebli giętych). Read the rest of this entry »
