Antyki
Idee modernizmu silnie uwidoczniły się w Europie wschodniej. W 1912 roku utworzono w Pradze Umeleckie Dilny (Praskie Warsztaty Artystyczne). Czescy artyści: Pavel Janak, Josef Chochoł, Vlastislav Hofman i Josef Gocar tworzyli meble oraz inne przedmioty codziennego użytku, a nawet architekturę, inspirowane kubizmem Braque’a i Picassa, wierząc, że siła artystycznej kreacji jest ważniejsza niż techniczny i funkcjonalny aspekt projektowania. Wybuch I wojny światowej w zasadzie położył kres tym działaniom. Choć w literaturze panuje przekonanie o dominującym wśród projektantów niemieckich Fiński architekt i designer Ałvar Aalto zaprojektował to krzesło gięte ze sklejki i kubiczny kredens. Zaprojektowany dla brytyjskiej wytwórni Waring & Gillow. Stolik do kawy wyłożony lustrzanym szkłem w kolorze brzoskwiniowym, Wielka Brytania, ok. 1930. , Bruno Paul, dyrektor monachijskich Vereinigte Werkstatten i berlińskiej Kunstgewerbeschule, konsekwentnie zwracał uwagę na tradycyjne, bogate wykończenie projektowanych przez siebie mebli. Próbował np. zaadaptować do współczesności tradycję niemieckiego baroku. Jego fornirowane meble były często dekorowane kościanymi gałkami i formami kwiatowymi; realizowały wzorzec Ruhlmanna. Formy Brunona Paula były jednak mniej wyszukane i wysmukłe, z nogami raczej esowato wygiętymi niż delikatnie pocienionymi ku dołowi. W późnych latach dwudziestych artysta kontynuował projektowanie sprzętów z luksusowych, połyskliwych materiałów dla Werkbundu, rozumiejącego wagę współpracy twórców z przemysłem. meble, które przygotował na jego kolońską wystawę w 1927 roku, były bliższe modernistycznemu „wysokiemu” stylowi paryskiemu niż etyce i estetyce maszyny, z kręgu Bauhausu.
