Drewniane konstrukcje meblarskie starożytności (Egipt, Grecja, Rzym) charakteryzują się w zasadzie korzystnym rozmieszczeniem poszczegól­nych elementów konstrukcyjnych oraz stosunkowo poprawnymi rozwią­zaniami połączeń tych elementów ze sobą. Występują już w tym okresie meble szkieletowe i skrzyniowe konstrukcji stojakowej, których zew­nętrzne podzespoły ukształtowane są jako płytowe lub jako ramowo-płycincwe. Elementy czy też podzespoły konstrukcyjne zarówno płytowe, ramowo-płycinowe, jak i graniakowe, wykonywano w tym czasie głów­nie z drewna litego, w przytłaczającej większości jako prostoliniowe. W nielicznych tylko przypadkach wykonywano krzywoliniowe elementy graniakowe.
W niektórych okresach starożytności, poza meblami wykonywanymi z drewna, wyrabiano również meble z innych materiałów, a przede wszystkim z metali i kamienia. Poza tym przez cały okres starożytności wykonywano wysokiej jakości meble tapicerowane oraz prymitywne sprzęty, tzw. samorodne. Podstawowym kry­terium wyboru tych przykładów było dążenie do wytypowania możliwie najmniejszej ilości najbardziej charakterystycznych mebli, przede wszyst­kim pod względem konstrukcji i użytego do ich wykonania materiału. Do wyrobu mebli szkie­letowych używano w starożytności obok drewna wiklinę , me­tale i kamienie. Wykonywano też meble tapicerowa­ne, pokrywane głównie skó­rami lub tkaninami. Konstrukcje mebli antyków z drewna składają się z ele­mentów graniakowych, tak prosto­liniowych jak i krzywoliniowych. Widzimy występujące już elementy krzywoliniowe wyrzynane oraz wyginane, a poza tym również inne elementy rzeźbione. W połączeniach elementów ze sobą stosowano złą­cza jednoczopowe, wieloczopwe (wczepowe) i łącznikowe (łączniki drew­niane, metalowe, kleje), a siedziska lub leżyska mebli bądź wyplatano łykiem, korzeniami, wikliną, paskami skóry, bądź też pokrywano całymi płatami skóry lub tkaniny.

Krzesło z okresu starożytności wykonane z metalu, kojarzy się pod wielu względami z dzisiejszymi krzesłami metalowymi. Zasad­nicza różnica polega chyba na tym, że elementy składowe tych konstruk­cji odkuwano w starożytności jako lite (prętowe), obecnie zaś wykonuje się je przeważnie z metalowych rurek i płaskowników.

Można przypuszczać, że wytrzymałość i trwałość tych mebli była różna, nie­mniej nie wydaje się, by występowały w tym względzie jakieś zasadnicze uchybienia. Kształty i wymiary tych mebliantyków, a w szczególności krzesła wskazują na to, że warunki funkcjonalne tych mebli nie były pomijane czy lekceważone. Na pierwszy rzut oka krzesło przypomina w jakiś sposób współczesne krzesło, wystudiowane pod względem funkcjonalności i zaprojektowane przez szwedzkich bada­czy — dr Akerbloma i arch. Eklofa.
Jak można sądzić na podstawie zachowanych dokumentów, meble skrzyniowe wykonywano w starożytności wyłącznie albo niemal wyłącznie z drewna. Meble te stanowią jak gdyby prototypy skrzyń znanych i stosowanych jeszcze do dnia dzisiejszego na wsi. Kon­strukcje tych skrzyń nie wymagają chyba komentarzy. Meble antyki drewniane z okresu starożytności oraz kilka syn­tetycznych uwag na ich temat umożliwiają wyrobienie sobie pewnego poglądu na sposoby ich wykonywania. Można chyba sądzić, że niemal wszystkie stosowane obecnie proste rodzaje obróbki, jak: skrawanie, gię­cie, łączenie, wykończenie stolarskie i tapicerskie znane były starożyt­nym meblarzom.