Projektanci znakomitych mebli Art Deco musieli teraz-przetwarzać swoje tradycyjne formy tak, by można je było realizować w przemysłowych, technologiach i materiałach. Na przykład Renę Laliąue poszerzył tradycyjne użycie szkła w swoich projektach serii szklanych stołów i konsol. Chętnie używano żelaza w wytwarzanych manufakturowo meblach, które w latach dwudziestych projektowali m.in. Edgar Brandt, Raymond Subes, Michel i Jules Nics, Paul Kiss, Adelbert Szabo i Richard Desvallieres. W końcu lat dwudziestych drewna praktycznie nie stosowano już w meblach prezentowanych na dorocznych salonach. Złoty wiek, wiek chwały francuskich ebenistów, odchodził w przeszłość.
Pierwszym mecenasem nowoczesności został projektant mody Jacques Doucet, który w 1912 roku zlecił Paulowi Iribe zaprojektowanie i urządzenie apartamentu przy Avenue du Bois w Paryżu. Doucet sprzedał na aukcji swoją kolekcję osiemnastowiecznych mebli i dzieł sztuki, zamieniając ją na dzieła współczesnego malarstwa i sprzęty. W tym samym roku Paul Poiret otworzył swoje Atelier Martine. W 1924 Doucet ponownie zwrócił się z zamówieniem do modernistycznych projektantów i powierzył architektowi Paulowi Ruau zaprojektowanie w Neuilly domu, w którym chciał umieścić swoją kolekcję sztuki Oceanii i Afryki. Pierre Legrain, wcześniej współpracujący z Paulem Iribe’em, dołączył do niej wybór dzieł paryskich, najbardziej awangardowych artystów projektantów. Eileen Gray, Marcela Coarda, Andre Groulta, Rosę Adler, Constantina Brancusiego, Paula Mergiera i Louisa Marcoussisa.
Mecenasem sztuki nowoczesnej była także kreatorka mody Jeanne Lanvin, która zatrudniła Armanda-Alberta Rateau do urządzenia swojego domu i butiku, oraz Madeleine Vionnet, zamawiająca meble u Jeana Dunan-da. Jego patynowane na brąz drewniane sprzęty z marmurowymi elementami były bogato zdobione plastycznymi motywami roślinnymi i zwierzęcymi: ptaki podtrzymują, wykonany z brązu, stolik do kawy, w łazienkowej płaskorzeźbie znajdujemy jelenie pośród liści, a kwiaty stokrotek oplatają toaletkę. Gdy meble Rateau i jego ogólna wizja były bardzo figuratywne i prawdziwie rzeźbiarskie, o niepowtarzalnym, humorystycznym wyrazie, to bogato intarsjowane, wykończone laką prace innych projektantów trzeba uznać za znacznie bardziej dostojne i powściągliwe,
często inspirowane klasycystycznymi wzorami. Nierzadko były to ślimacznice, volutes, podobnie jak stylizowane skrzydła, zwierzęta, rośliny i postaci ludzkie.
Paryskie domy towarowe Różne czynniki ukształtowały rynek przedmiotów luksusowych i unikatowych. Sprzedaż współczesnych mebli ograniczała się do kilku specjalistycznych sklepów. Sytuacja zmieniła się dopiero wówczas, gdy nowe domy towarowe uznały, że mogą czerpać korzyści z kreowania wzornictwa.
W latach międzywojennych paryżanie mogli kupować meble w czterech domach towarowych: Au Printemps, Le Louvre, Au Bon Marche i Les Galeries Lafayette. Piąty, Trois Quartiers, powstał w 1929 roku. Rolą tych magazynów stało się zwłaszczaprornowanie
nowoczesnych sprzętów gospodarstwa domowego, a jednocześnie kreowanie gustów i smaku swoich klientów. Zorganizowały one własne studia projektowe: tworzono w nich i wykonywano wzory, które miały kształtować popyt. I tak w Au Printemps działało studio Primave-ra, dla Le Louvre pracowało studio Louvre, dla Au Bon Marche studio Pomone, a dla Les Galeries Lafayette studio La Maitrise. Znalazła tam zatrudnienie śmietanka młodych francuskich projektantów: Louis Sognot, Renę Prou, Robert Błock i Etienne Kohlmann. Dbali oni o nowoczesny wyraz i jakość tej oferty, toteż odbiorcy prędko dali się przekonać, że otrzymują to, czego pragną - nowoczesny mebel za rozsądną cenę.
Konkurencja pomiędzy wielkimi domami towarowymi rozszerzała się, w rezultacie obejmując także mniejsze firmy, takie jak Decoration
Armand-Albert Rateau, stół z brązu i drewna klonowego; płyta podparta figurami czterech stylizowanych ptaków.