Antyki - Meble francuskie
Lata 1905-1910 były okresem przejściowym, w którym rodził się w Paryżu styl znany dziś jako Art Deco. Większości jego zwolenników przyświecały, jak się zdaje, dwie fundamentalne idee. Pierwszą była chęć odrzucenia wszelkich obcych wpływów i powrót do tradycji czysto francuskiej. Andre Vera pisał: „To, czego oczekujemy od mebla […], to kontynuowania francuskiej tradycji i pewność, że nowy styl będzie kontynuacją ostatniego stylu międzynarodowego, który wykreowaliśmy - stylu Ludwika Filipa”.
Na str. 17: okrągła witryna zaprojektowana przez Paula Follota w ciemnym drewnie, ozdobiona kością słoniową i rzeźbionymi motywami roślinnymi.
Francuski smak w meblarstwie wyrażał się powrotem do osiemnasto- i wczesnodziewięt-nastowiecznych stylów Ludwika XV, Ludwika XVI, konsulatu, empiru i dyrektoriatu, których formy adaptowano do współczesności. Druga idea ważna dla formowania się nowego kierunku propagowała odejście od krzywizny, tak istotnej dla ekspresji Art Nou-veau. Gwałtowną, biologiczną linię secesji zastąpił teraz zdyscyplinowany, stylizowany bukiet.
Nowe organizacje powstałe we Francji w pierwszej dekadzie XX stulecia umożliwiły projektantom sztuki zdobniczej prezentowanie swoich prac w ramach regularnych przeglądów. Najważniejszą z tych organizacji było, powstałe w 1901 roku, Societe des Artistes Decorateurs. Wśród członków-zało-życieli Stowarzyszenia byli zarówno uznani projektanci i architekci doby Art Nouveau: Eugene Grasset, Hector Guimard i Eugene Gaillard, jak i artyści, którzy mieli stać się liderami-Art Deco: Emile Decoeur, Francis Jo*urdain, Maurice Dufrane, Paul Follot i Pier-re Chareau.
Leon Jallot, dwie płyciny ekranu, 1928, drewno wykończone laką.
