Do projektantów lat przełomu należeli: Leon Jallot, Paul Iribe (który znaczną część życia spędził w Stanach Zjednoczonych), Louis Mąjorelle, Mathieu Gallerey, Pierre i Tony Selmersheimo-wie, Charles Plumet, Theodore Lambert i Henri Bellery-Desfontaines. Ich prace mogły być odbierane jako modyfikacja i uproszczenie wizji Art Nouveau: coraz częściej pojawiające się tu kanciaste formy były lekko zmiękczane dekoracyjnymi motywami. Dobry przykład tych stylistycznych przemian stanowiła biblioteka wystawiona przez Jallota na Salonie 1908 roku: jej prosta forma współgrała z płynną linią fartuszka.
Początki Art Deco
Ograniczona w swoim naturalizmie, bogata, stylistyczna maniera Belle Epoąue została zakłócona nowym sposobem ornamentacji. Zróżnicowane wykończenie powierzchni zapowiadało przyszłe tendencje, lat dwudziestych. W 1912 roku Follot zaprezentował na Salon d’Automne zestaw mebli do jadalni, w którym krzesła i komoda, dzięki delikatnie rytowanym rysunkom koszyczków kwiatów, zyskiwały wyraz dziś odbierany jako klasyczna Art Deco, tj. bliższy połowie lat dwudziestych niż okresowi przed I wojną światową. Ruhlmann wykorzystał, z pewnymi modyfikacjami, ten motyw w swojej słynnej encoignure z 1916 roku, pokazując, że Art Deco - gdyby nie przerwa
Zestaw dwóch berier wykonanych z drewna różanego i dwóch odpowiednio dobranych krzeseł w stylu Paula Follota.
Komódka Paula Iribe’a z 1912 roku, jeden z mebli zamówionych przez Jacąues ‘a Douceta.

Dwa ważne wydarzenia okresu przedwojennego wpłynęły znacząco na wizualność Art Deco w meblarstwie. W 1909 roku, w Paryżu zainaugurowały działalność, kierowane przez Diagilewa, Balety Rosyjskie. Dekoracje zaprojektowane dla nich przez Leona Baksta były oszałamiająco kolorowe i śmiałe w wyrazie. Te scenografie, wraz z soczystymi kolorami fowis-tów, którzy w 1905 roku wystawiali na Salonie Jesiennym, pomogły projektantom wnętrz odrzucić powściągliwą paletę barw poprzedniej epoki i przyjąć na swój użytek bezprecedensową obfitość kolorów. Poduszki i obicia uderzały ostrymi czerwieniami i zieleniami, a odważne, abstrakcyjne i figuralne wzory zdobiły tapicerkę, draperie i tapety.