W meblarstwie terminem „plastyczna obróbka drewna” określa się bezwiórowe formowanie krzywoliniowych elementów i podzespołów me­bli z drewna i tworzyw drzewnych oraz wytłaczanie wzorów na po­wierzchniach elementów mebli w celach zdobniczych.
Ze względu na odmienną technologię można wyodrębnić trzy zasadni­cze rodzaje bezwiórowego formowania składowych części mebli: gięcie drewna litego, gięcie z równoczesnym klejeniem rozdrobnionego drewna w postaci cienkich arkuszy i gięcie półfabrykatów płytowych (sklejki, płyty pilśniowej, płyty stolarskiej, płyty paździerzowej i płyty wiórowej). Wytłaczanie wzorów ma wąskie zastosowanie i odbywa się przeważnie równocześnie z formowaniem kształtu (np. siedziska i oparcia niektó­rych typów mebli giętych).
Jakkolwiek technologia produkcji krzywoliniowych elementów z drew­na litego różni się znacznie od technologii produkcji warstwowych ele­mentów gięto-klejonych, to jednak w obu przypadkach, jak również przy gięciu płytowych materiałów drzewnych, obowiązują te same fizyczne zasady gięcia.
W wyginanym elemencie powstają naprężenia rozciągające po stronie wypukłej i ściskające po stronie wklęsłej. Pomiędzy strefą rozciąganą i ściskaną znajduje się strefa obojętna, wolna od naprężeń. Wskutek większej wytrzymałości drewna na rozciąganie wzdłuż włókien, niż na ściskanie w tym samym kierunku, strefa obojętna nie leży w płaszczy­źnie symetrii elementu, lecz jest przesunięta w kierunku jego wypukłej powierzchni. Wspomniane naprężenia powodują wydłużenie się włókien drzewnych w strefie rozciąganej i skrócenie w strefie ściskanej. Długość włókien w strefie obojętnej nie ulega zmianie w procesie wyginania. Wy­dłużenie i skrócenie zewnętrznych włókien drzewnych jest tym większe, im większa jest grubość elementu h i im mniejszy jest promień krzy­wizny R. Wygięcie bez naruszenia spoistości włókien możliwe jest tylko w granicach dopuszczalnych wydłużeń warstwy rozciąganej i dopuszczal­nych skróceń warstwy ściskanej elementu
Drewno w stanie naturalnym odznacza się pewną sprężystością, cechą polegającą na powracaniu wygiętego elementu do kształtu prostolinio­wego z chwilą usunięcia*sił wyginających. Po przekroczeniu pewnej, gra­nicznej wartości tych sil, odkształcenia sprężyste przyjmują charakter odkształceń trwałych, a w wyniku dalszego wzrostu sił wyginających — drewno ulega zniszczeniu. Jak można wnioskować z poprzednich roz­ważań, odkształcenia trwałe tak długo nie przechodzą w odkształcenia niszczące, jak długo mieszczą się w granicach dopuszczalnego wydłuże­nia włókien drzewnych.
Zabiegiem podnoszącym zdolność drewna do przyjmowania większych i odkształceń trwałych bez zniszczenia tkanki drzewnej jest tzw. obrób-j ka hydrotermiczna. Pod wpływem nagrzewania w środowisku; wody lub pary wodnej drewno zyskuje pożądaną przy gięciu cechę pla-i styczności i stosunkowo łatwo daje się formować w krzywoliniowe | kształty przy korzystniejszym niż w stanie naturalnym stosunku pro-j mienia krzywizny do grubości elementu.