Jeszcze przed I wojną światową weszły do zdobnictwa takie motywy, jak promienie słoneczne, zygzaki i szewrony; posługiwali się nimi m.in. Andre Marę i Louis Siie, dwaj paryscy projektanci wnętrz, którzy nawiązali współpracę w 1919 roku. Okres ten charakteryzował się eksperymentami podejmowanymi przez artystów i projektantów, poszukujących nowych środków wyrazu, by uciec od fin de siecle’u i kreować styl XX wieku. Pomocny w tych dążeniach okazywał się neoklasycyzm.
Dwie tendencje Możemy mówić o dwóch znaczących tendencjach w projektowaniu mebli Art Deco. Z jednej strony są to eksperymenty, w których dziś rozpoznajemy ducha nowoczesności - meble wytwarzane z użyciem metalu i plastiku, przeznaczone do produkcji masowej, z drugiej -wysokiej jakości rzemiosło artystyczne. W tym obszarze jako szczególnie wybitna jawi się twórczość Emile’a-Jacques’a Ruhlmanna. Bardzo wielu francuskich projektantów uważało się za modernistów. Dla porządku, z pewnym uproszczeniem, twórców tego czasu można by jednak podzielić na trzy grupy: tradycjonalistów, modernistów i indywidualistów.