Dla tradycjonalistów punktem odniesienia było francuskie meblarstwo XVIII i wczesnego XIX wieku. To niekwestionowane dziedzictwo inspirowało wielu dwudziestowiecznych projektantów, szczególnie takich, jak Emile-Jacąues Ruhl-mann, Paul Follot, Andre Groult, Jules Leleu, Louis Siie i Andre Marę, Armand-Albert Rateau,
Jean-Michel Frank, Henri Rapin, Maurice Dufrane, Leon i Maurice Jallot, Erie Bagge, Georges de Bardyere, Gabriel Englinger, Fernand Nathan, Jean Pascaud, Renę Gabriel, Marcel Guillemard, Suzanne Guiguichon, Blanch-J. Klotz, Lucie Renaudot, Charlotte Chaucet-Gui-llere, Georges Renouvin, Pierre Lahalle i Georges Levard, Augustę-Victor Fabre, Pierre-Paul Montagnac, Alfred Porteneuve i, urodzony w 1900 roku, maitre Louis Majorelle. Poza tym wedle tradycyjnych wzorów pracowała większość wykonawców ulokowanych w paryskiej dzielnicy ebenistów, Faubourg Saint-Antoine. Dobrej jakości meble, o współczesnym wyrazie, produkowali Marcier Freres oraz Saddier et Fils, podobnie Andre Frechet z Ecole Boulle.
Osiągnięciem tej grupy artystów było wskrzeszenie tradycyjnego meblarstwa, podejmowanie i subtelne przetwarzanie tego, co najlepsze w meblarskim rzemiośle. Niektórzy projektanci mebli, nie będąc sami sprawnymi rękodzielnikami, potrafili jednak kierować dużymi warsztatami i wykorzystywać talenty rzemieślników dla uzyskania zamierzonych efektów. Byli w tym mistrzami wykazującymi się wirtuozerią i najwyższym kunsztem.
Emile-Jacques Ruhlmann Emile-Jacąues Ruhlmann (1879-1933) był znakomitym ebenistą. Tradycjonalistą, którego formy charakteryzowały się elegancją, wyrafinowaniem, a nade wszystko prostotą i subtelnością dekoracji i detalu. Jego szafki, biurka, stoły i krzesła były bogato fornirowane takimi drewnami, jak amarante, amboine, heban i drewno purpurowe oraz zdobione jedwabnymi wstążkami i subtelnymi elementami z kości słoniowej w formie perełkowania, ząbkowania i fryzów diamentowych. Wysokie, smukłe nogi mebli bywały zaostrzone i zakończone metalowymi okuciami. Łączyły dekoracyjność z praktycznością.
Wystawa 1925 roku wyniosła Ruhlmanna na czoło nowoczesnego ruchu francuskiej sztuki dekoracyjnej. Dotąd był znany jedynie w kręgu swojej ekskluzywnej i zamożnej klienteli. L’Hotel du Collectionneur, przygotowany przezeń pawilon wystawowy, niewątpliwie to zmienił. Tysiące zwiedzających tłumnie przekraczało monumentalne drzwi, wpatrując się z podziwem w majestatyczne wnętrze. Choć sam posługiwał się przede wszystkim drewnem wykańczanym bogatymi okleinami, z zainteresowaniem przyjmował, coraz częstsze po 1925 roku, stosowanie metalu w meblarstwie. Adaptował się do tych zmian, wprowadzając do swoich projektów, operujących linią prostą, chromowany i srebrzony metal. W miejsce jego tradycyjnej, drobnej dekoracji pojawiły się szersze,chromowane okucia, skórzane poduchy i obrotowe podstawy siedzisk.
Znakomite meble robiło także wielu artystów współczesnych Ruhlmannowi. Między nimi byli Sile i Marę; ich twórczość Jean Ba-dovici określił jako „godne podziwu połączenie dwóch różnych osobowości, które razem współtworzą najwyższą jakość i służą Pięknu. Pierwszy oferuje pewną i precyzyjną wiedzę oraz rygorystyczne podejście do geometrii, drugi - wysubtelnioną i pełną delikatności wrażliwość”. Rezultatem był poziom ich meblarstwa, inspirowanego stylem Ludwika XIV, Ludwika XV, okresu restauracji i Ludwika Filipa.