Salon Jesienny 1910 roku był szczególnie ważny dla rozwoju rodzącego się modernizmu. To właśnie jury tej wystawy skierowało zaproszenie do monachijskiego Werkbundu, w nadziei, że udział Niemców przebudzi francuskich projektantów i wytwórców z letargu, widocznego w ich współczesnych pracach. Monachij-czycy, reprezentowani m.in. pracami Theodora Veila, Adalberta Niemeyera, Paula Wenza, Richarda Riemerschmida, Ottona Baura, Karla Bertscha i Richarda Berndla, mieli zainspirować francuski odpowiednik tego, co działo się ówcześnie w Niemczech - powstawanie nowego, wyróżniającego się stylu narodowego.
Francuscy wytwórcy mebli, którzy do roku 1910 odrzucili organiczną wystawność secesyjnej snycerki  na korzyść stylu bardziej Rosę Adler zaprojektowała ten hebanowy stolik dla Jacques’a Douceta w 1926 roku, wykorzystując skórę rekina, metal i emalię.
Garnitur mebli do pracowni, projekt Maurice’a Dufrane’a. Złocone drewno, tapicerka kryta gobelinem z Beauvais.
Projektanci zdobili, a czasem całkowicie pokrywali duże płaszczyzny sprzętów takimi egzotycznymi materiałami, jak macica perłowa, skóra rekina (tzw. szagryn), pergamin, skóra węża, płatkowe srebro i złoto, laka „ze skorupkami jajka” i kość słoniowa. Materiałów tych używano, eksponując ich naturalną urodę (np. skóry rekina o łuskowatym rysunku), albo układano z nich ornamenty, najczęściej stylizowane kwiaty i wzory geometryczne. Formy mebjjbyłysróżnorodneod całkowicie tradyciFeiiowiecznych bureau siedzisk w typie uderzająco nowo-ikające krzywizn.