Po upadku pierwszego cesarstwa Napoleona I nastał we Francji okres tzw. Restauracji, a nowy styl za czasów Karola X zrezygnował z brązów przy meblach na rzecz bogatych intarsji. W dalszym cią­gu zachowały się niektóre formy mebli empire jak np. łoża w kształ­cie łodzi (bateau), czy to parad­nego z baldachimem, ustawianego nadal zwykle wzdłuż ściany. Łóż­ko z Musee des Arts-decoratifs w Paryżu, pochodzące z czasów Ka­rola X, ustawione we wnęce okiennej, z zespołem potrójnych kotar i firanek, jest wspaniałym przykładem łóżka-łodzi, do które­go wstępuje się po stopniach. Inaczej niż we Francji kształtowa­ły się ówcześnie formy łóżka w innych krajach europejskich. Wprawdzie styl empire, pozosta­wił tam trwały ślad, jednak rozwój nowych form dekoracji bazowa! teraz na guście klasy mieszczań­skiej. Biedermeier był to pierwszy styl burżuazji, a jego ojczyzną byty kraje niemieckie. Ówczesne łóżka niekiedy zachowały formy wywo­dzące się z empiru, z. przyczółkami w formie wolut lub prostymi, z ko­lumienkami najczęściej w kolorze czarnym. Mebel stał się przede wszystkim wygodny, nie rezygnu­jąc jednak z zalet natury estetycznej. Odchylenia stylowe zmie­rzały zasadniczo w trzech kierun­kach: klasycyzmu, rokoka i goty­ku. Dotyczyło to jednak tylko wprowadzenia samego detalu, i to w latach 1840-50. Stosowano wówczas liczne dekoracjezintarsji jasnym drewnem wpuszczanym w ciemne. Ponieważ styl biedermeier . zrezygnował z nakładanych ozdób ornamentalnych z brązu złocone­go lub mosiądzu, często wprowa­dzano do dekoracji motywy pla­styczne, rzeźbione.
Na ziemiach polskich, w zaborach austriackim i pruskim zaznaczył się w meblarstwie silny wpływ sty­lu biedermeier. Tereny zaś tzw. Królestwa Polskiego z Warszawą były bardziej podatne na wpływy płynące z Rosji, gdzie styl ten nie miał zbyt wielkiej popularności. We Francji i krajach będących w jej zasięgu kulturowym rozpow­szechni! się styl Ludwika Filipa, który prócz swych własnych ten­dencji formalnych niósł zapo­wiedź stylów tzw. historyzujących. Ten spontaniczny zachwyt dla form i kształtów minionych, wsparty udoskonalonym, w wielu wypadkach już zmechanizowa­nym rzemiosłem, dał w rezultacie meble monumentalne, pełne oz­dób, nawiązujące do stylów kilku epok, zespolonych ze sobą w nowe całości, w duchu tzw. fin de siec-le’u.