Łoże, to nie tylko struktura mate­rialna określona wielkością, two­rzywem i formą. Wraz z licznymi swymi funkcjami utylitarnymi sta­ło się ono pewnym wykładnikiem kultury materialnej i praw zwycza­jowych, uwarunkowanych przez pozycję społeczną użytkownika. Każda epoka umieszczała ten me­bel w odmiennym kontekście wnę­trzowym, bardziej lub mniej skom­plikowanym, wraz z uzupełniają­cymi go akcesoriami w postaci materaców, poduszek, kołder, za­słon, kotar, baldachimów, stopni, oświetlenia wewnętrznego itp. W rozmaitych częściach świata naj­starsze formy łóżka sprowadzały się   najczęściej   do   ograniczonej przestrzeni w pieczarze z prymi­tywnym legowiskiem, często w kształcie niecki w ziemi, z kawał­kiem drewna wyłożonego piórami ptaków. Człowiek prehistoryczny używał już do spania rodzaju poduszki ze słomy obleczonej w skórę lub plecionkę, a tzw. pod­stawki pod głowę były wykonane z kawałka drewna, niejednokrotnie rzeźbione i malowane. Pierwsze, prymitywne łóżka umieszczano na poziomie podłogi, choć forma legowiska wiszącego, w rodzaju hamaka, była również znana, zwłaszcza w krajach o ciepłym klimacie. Z czasów starożytnej cywilizacji egipskiej przechowało się do naszych czasów w nekropolach wiele wytworów stolarki, m.in. łoża. Sprzęty te pochodzą nawet z wczes­nego okresu Starego Państwa, choć do najwspanialszych zalicza się okazałe łóżka Nowego Pań­stwa, z grobu faraona Tutankha-mona z ok. r. 1350 p.n.e., znajdu­jące się obecnie w Muzeum Egip­skim w Kairze. Nogi tych łóżek miały zwykle formę wspartych na klockach lwich łap, skierowanych w kierunku stóp leżącego, zaś osa­dzona na nich rama, łukowato ugięta, była wypełniona plecionką i u wezgłowia zakończona niskim, prostym, deskowatym oparciem. W łożach wcześniejszych para nóg pod wezgłowiem była wyższa śpiącego zabezpieczało przed zsu­nięciem się specjalne oparcie dla stóp. Dla zabezpieczenia w czasie snu misternych fryzur Egipcjanie używali podstawek pod głowę. Bogactwa mebla dopełniała, prócz rzeźby i polichromii inkrustacja z kości słoniowej, fajansu, srebra i złota.
Greckie łóżko, zwane kline, odzna­czało się znaczną wysokością i wymagało używania specjalnego podnóżka. Jego nogi posiadały rozmaite kształty: w epoce archa­icznej wrzecionowate, często rozszerzone ku dołowi, przyjęły następnie formę buław, zaś w epo­ce klasycznej wiążących skrzynię pościelową słupów. Ramę wykła­dano materacami i poduszkami, stosowano prześcieradła i derki, często do tego celu używano skór zwierzęcych. Łoże zdobiono de­koracją plastyczną, intarsją i in­krustacja. Oprócz łóżek do snu i wypoczyn­ku używano w Grecji łóż biesiad­nych, z wysokimi, esowatymi za­główkami (jednym lub dwoma umieszczonymi przeciwległe). Łóżka te spełniały funkcje współczes­nej kanapy.