Barwienie wgłębne daje lepsze rezultaty niż barwienie powierzchniowe, ponie­waż poprawia żywość barwy, tonację i trwałość wybarwień, co pozwala nieje­dnokrotnie na zastąpienie drewna eg­zotycznego drewnem gatunków krajo­wych, np. wgłębne zabarwienie drewna gruszy pozwala uzyskać bardzo dobrą imitację drewna hebanu. Poza tym wgłę­bnie barwione drewno daje się szlifo­wać, gdyż barwnik przechodzi w głąb drewna zabarwiając całą jego strukturę. Pozwala to na uzyskanie wyższej jakości wykonywanych wykończeń oraz umoż­liwia ich odnawianie.
Drewno można barwić na pniu, a po ścięciu w autoklawach i wannach znaj­dujących się w wytwórniach oklein. We własnym zakresie okleinę można barwić w wannach lub mniejszych pojemnikach zależnie od potrzeby. Wilgotność okleiny przeznaczonej do barwienia wgłęb­nego powinna wynosić 12—15%. Do barwienia wgłębnego używa się barw­ników kwasowych, zasadowych i soli metali. Można również stosować do bar­wienia topoli i klonu. Okleiny przeznaczone do barwienia powinny stać pionowo w pojemniku nie dotykając do siebie (najlepiej w pojem­niku z siatki wykonanej z nierdzewnego drutu). Roztwór barwiący ogrzany pod przykryciem do temperatury około 90°C* musi sięgać powyżej oklein. Jeśli barwimy większe ilości okleiny w wan­nie wykonanej z drewna lub kwasoodpornego metalu należy zainstalować wężownicę, a jeśli tylko kawałki okleiny — roztwór podgrzewamy w łaźni wod­nej. Czas barwienia zależy do grubości i wilgotności okleiny oraz stężenia roz­tworu barwiącego. Po uzyskaniu żąda­nej barwy okleinę spłukuje się zimną wodą i suszy.