Intarsja nazywamy technikę zdobniczą polegającą na wykładaniu po­wierzchni przedmiotów drewnianych innymi gatunkami drewna, prze­ważnie o odmiennym zabarwieniu, dzięki czemu na powierzchni po­wstają barwne wzory ornamentalne lub obrazy ro różnych motywach — figur geometrycznych, liści i roślin, ptaków i zwierząt, ludzi, budowli itp. Intarsję stosuje się przeważnie do zdobienia mebli stylowych, w Polsce znane są np. meble antyki kolbuszowskie zdobione intarsja. Poza tym intarsję stosuje się do zdobienia wnętrz, różnego rodzaju wy­robów pamiątkarskich, a także do wykonywania odpowiednich obrazów Intarsję dotychczas wykonuje się sposobem ręczno-mechanicznym przy użyciu noży lub pił zwanych wyrzynarkami. Aby dobrze wykonywać intarsję pracownik powinien mieć odpowiednie uzdolnienia i przeszkolenie oraz dobrze wyposażo­ny warsztat pracy. Najprostszy sposób wykonania intarsji przy użyciu wyrzynarek może mieć następujący przebieg.
Dwa arkusze okleiny o różnym zabarwieniu nakleja się na pa­pier, następnie na jeden z arkuszy nanosi się żądany rysunek i jego kontury wycina się na wyrzynarce. Piła wyrzynarki w czasie pracy powinna być ustawiona pod pewnym kątem do powierzchni przerzynanych arkuszy. Odchylenie piły od pionu zależy od grubości przerzynanych ar­kuszy. Właściwe ustawienie i ostrość piły zapewniają dokładne dopaso­wanie wstawki do otworu wyciętego w arkuszu mającym stanowić tło. Zasadniczo wyrzynanie prowadzi się w ten sposób, że arkusz, który ma stanowić tło pozostaje na spodzie, a arkusz będący wstawką z nanie­sionym rysunkiem pozostaje na wierzchu. Przy takim ułożeniu arkuszy piła pracuje przy odchyleniu na zewnątrz w stosunku do środka wyrzynanej wstawki. W wyniku takiego ustawienia piły wycięty arkusz wierzchni będzie większy od spodniego o dwie grubości rzazu, co zapew­nia mu idealne pasowanie do otworu wyciętego w spodnim arkuszu sta­nowiącym tło. Po kolejnym naklejeniu na papier tła z nową wstawką i po sklejeniu z nowym arkuszem można wycinać nowy wzór, postępując w ten sposób dowolną ilość razy w zależności od bogactwa i skomplikowa­nia ostatecznego wzoru. Ostateczny wzór jest uformowany w postaci od­powiedniej formatki okleiny, którą nakleja się na przygotowane podło­że znanymi klejami i metodami, tak aby papier pozostał na zewnątrz. Jakość i wydajność pracy przy intarsji zależą od kwalifikacji pracownika oraz od jakości posiadanych urządzeń. Wykonywaniem formatek okleiny z intarsją zajmują się zasadniczo odpowiednio wyposażone i wyspecjalizowane warsztaty, które dostarczają formatki z zamawianym wzorem pro­ducentom mebli antyki.
Intarsja może być także wykonywana innym sposobem — przez sklejanie wielokolorowego bloku, z którego następnie skrawa się lub odpiłowuje odpowiednio grube arkusze lub płytki, które są następnie naklejane na podłoże. Bardziej skomplikowane wzory intarsji wykonuje się techniką nożową, w której szerokość rzazu wynosi zero, a więc pasowanie poszczególnych elementów intarsji jest łatwiej­sze i dokładniejsze.
Naklejone formatki lub wzory szlifuje się i następnie wykończa lakierem bezbarwnym lub politurą na mat lub połysk. Inkrustacją nazywamy technikę zdobienia polegającą na wykładaniu po­wierzchni zdobionego przedmiotu (w tym również drewnianego) inny­mi materiałami, jak np. kość słoniowa, masa perłowa, metale kolorowe, stal itp., w postaci różnych fantazyjnych wzorów ornamentalnych. Zdo­bienie inkrustacją stosuje się przy wykonywaniu mebli stylowych! ga­lanterii drzewnej (talerze drewniane, kasetki itp.). W zależności od ro­dzaju stosowanych do inkrustacji materiałów elementy ornamentu wkle­ja się w drewniane podłoże po uprzednim wykonaniu wgłębienia lub wciska się po wykonaniu nakłucia lub szczeliny.
Wklejanie stosuje się do wykładania materiałem inkrustowa­nym (masą perłową, kością słoniową itp.) większych płaskich powierzchni Obie powierzchnie: elementów inkrustacji i inkrustowana leżą przeważ­nie w jednej płaszczyźnie.
Metodą wciskania w drewnianym podłożu osadza się takie ele­menty, jak kawałki płaskownika czy drutu, gwoździe, szpilki itp. Elementy inkrustacji wciska się w odpowiednie nacięcia wykonane ręcznie lub maszynowo. Szerokość nacięcia jest zazwyczaj mniejsza niż grubość wciskanego elementu, dzięki czemu wciśnięty element zostaje w drew­nie mocno zakotwiczony. Wciskane elementy układa się według z góry ustalonego wzoru. Po wykonaniu inkrustacji powierzchnie/z zasady nie podlegają dalszemu wykończeniu (można stosować tylko nieznaczny natrysk lakierem nitrocelulozowym). Z zasady wykończanie (szlifowanie, barwienie, lakierowanie) przeprowadza się przed wykonaniem inkru­stacji, a po wykonaniu powierzchnię poddaje się tylko mechaniczne­mu polerowaniu.