Niektóre zalety konstrukcji z okresu gotyku zostały nieco zlekcewa­żone w początkowym okresie czasów nowożytnych. Ogólnie można po­wiedzieć, że projektanci Renesansu, jak to wykazują przykładowo przed­stawione rysunki krzeseł rozwiązania konstrukcyjne, nie zwracali jednak baczniejszej uwagi na istotny warunek dobrej konstrukcji, tj. na celowe zastosowanie podsta­wowego tworzywa konstrukcyjnego — drewna. Można przypuszczać, że główny wysiłek projektantów skierowany był na zewnętrzną ozdobność mebla, o czym świadczyć mogą liczne i misterne rzeźby oraz ozdobne materiały pokryciowe mebli tapicerowanych. Wiązało się to ze szczy­towym rozwojem rzemiosła w epoce Odrodzenia.
Do najwybitniejszych projektantów tego okresu zalicza się Michała Anioła, Jeana Goujona i Hugesa Saińbina. Podstawowe cechy konstrukcji mebli skrzyniowych w następującym po renesansie baroku zachowały się w zasadzie bez szczególnych zmian. Rozwinęła się natomiast ozdobność mebli, jak też technika ich trowania. W końcowym okresie baroku konstrukcje mebli skrzyniowych stały się nieco lżejsze, przekroje elementów mniejsze, a co za tym idzie złącza bar­dziej precyzyjne i bardziej różnorodne. Należy jeszcze wspomnieć, że na przełomie XVII i XVIII w. czo­łowy meblarz baroku Andre Charles Boulle (1642—1732) założył we Francji pierwszą Wyższą Szkolę Stolarstwa. Natomiast pierwszą Szkolę Stolarską w naszym kraju założył w 1750 r. w Opolu Stanisław Ko­narski.
Występujące z kolei meble rokokowe pod względem konstrukcji nie różnią się w zasadzie od poprzedzających je konstrukcji mebli późnego baroku. W końcowym okresie rozwoju mebli rokokowych zarówno roz­wiązania konstrukcyjne, jak i stosowane tworzywa ukrywano pod zew­nętrzną powłoką wykończeniową, a przy tym przywiązywano do nich mało uwagi. Tapicerowanie mebli osiągnęło stosunkowo wysoki poziom. Jako podłoże podzespołów tapicerskich mebli wprowadzono ramy z na­piętymi pasami. Podstawowym materiałem wyściółkowym pozostało na­dal stosowane od dawna włosie.
W okresie baroku i rokoka na uwagę zasługuje zwiększenie się róż­norodności mebli skrzyniowych. Powstają nowe ich rodzaje. Do najcie­kawszych z nich zaliczyć można komody, biurka i toaletki. Najwybitniejszym twórcą okresu rokoka jest stolarz angielski Chippen-dale, którego poważny wpływ na konstrukcje mebli, a w szczególności krzeseł i foteli, zachował się po dzień dzisiejszy. Przykłady krzeseł Chippendale’a przedstawiono dla przypomnienia na rysunku 30. Rysunek ten zaczerpnięto z książki Chippendale’a pt. „Gentlaman and Cabinet —Makers Director”, wydanej w 1754 r. Obok Chippendale’a na wyróżnienie zasługują francuscy czołowi twór­cy meblarze tacy jak Jean Francis Oeben, Henri Rieseuer, Chailes Cres-sent, jak też angielscy (nieco późniejszego okresu) — Sheraton i Happle-while. Pierwszy z angielskich twórców opublikował pracę pt. „Szki-cownik mebli skrzyniowych i tapicerowanych”, drugi zaś „Przewodnik dla wykonawcy mebli skrzyniowych i tapicerowanych”. Te dwie publi­kacje, obok wspomnianej już publikacji Chippendale’a, należą do pierw­szych wydawnictw z zakresu meblarstwa. W późniejszym czasie (Ludwik XVI) czołowymi twórcami byli — Francuz George Jacob i Niemiec Da­wid Roentgen.
W drugiej połowie XVIII w. występuje w meblarstwie nawrót do architektury Cesarstwa Rzymskiego. Projektanci neoklasycyzmu, przyj­mując formy klasyczne, zachowali podstawowe rozwiązania konstruk­cyjne wypracowane w poprzednich okresach. Ogólnie rzecz biorąc, w ok­resie neoklasycyzmu można odnotować pewne uproszczenia konstrukcji.
W następnych okresach empiru czy secesji monu­mentalizm i wybujałość form architektonicznych spowodowały większe jeszcze zlekceważenie słusznych zasad konstrukcyjnych i podporząd­kowanie ich względom estetycznym. Nastąpiło pogorszenie jakości mebli. Pewną poprawę można zaobserwować w konstrukcjach mebli z okresu eklektywizmu. Oczywiście, poprawa ta nie wniosła nowych rozwiązań, stanowiła bowiem wynik kopiowania i kompilowania dorobku w zakre­sie konstrukcji meblarskich, osiągniętego w poprzednich okresach. Pew­ną nowością było zastosowanie w szkieletach mebli tapicerowanych elementów giętych i profilowych, wykonanych z łat giętarskich i sklejki.
Wyjątek w tym zakresie stanowią meble biedermaierowskie, charakteryzujące się sto­sunkowo wysokimi wartościami funkcjonal­nymi i prostymi, stolarskimi konstrukcjami. Meble antyki te są przykładem odwrotu od przerostu formy nad konstrukcją i za­początkowują kompleksowe projektowanie mebla jako sprzętu użytkowego. Konstrukcje tapicerskie podzespołów mebli uległy w tym czasie pozytywnym zmianom — głównie z powodu zastosowania sprężyn wynalezio­nych w 1825 r.
Nie skoordynowany z cechami funkcjo­nalnymi i konstrukcyjnymi rozwój formy plastycznej mebli, szczególnie w okresie secesji, stał się przyczyną powstania na przełomie XIX i XX w. przeciwstawnych kierunków zwanych funkcjonalizmem i kon­struktywizmem. Projektanci funkcjonaliści przyjmowali w swych opracowaniach pryncypialność funkcji użyt­kowych (wygody), zaś konstruktywiści zakładali pryncypialność kon­strukcji. Projektanci z okresu konstruktywizmu i funkcjonalizmu przywrócili znaczenie konstrukcji i funk­cji w projektowaniu mebli. Niestety, nie potrafili oni zachować umiaru i projektu­jąc mebel zwracali wyłączną uwagę na jego konstrukcję bądź też na jego funk­cjonalność. Pierwsze dziesiątki lat XX w. przyniosły duże bogactwo form mebli. Wszystko, co w tej dziedzinie po­wstało, można — w daleko idącym skró­cie — nazwać modernizmem.
Ścieranie się różnych, jednostronnie wybujałych kierunków w projektowaniu mebli na przełomie XIX i XX wieku, stworzyło warunki do powstania bar­dziej wszechstronnego stosunku do tego zagadnienia. Zaczęto rozumieć, że zapro­jektowanie dobrego mebla zależy od właściwego uwzględnienia i pogo­dzenia ze sobą wszystkich ele­mentów składających się na syntezę mebla, a nie jednego czy więcej z nich, nawet naj­bardziej istotnych.