Konstrukcje meblarskie średniowiecza (romańskie i gotyckie) charak­teryzują się w zasadzie cechami podobnymi do poprzedzających je kon­strukcji starożytności. Są one jednak w większości bardziej prymitywne. Dotyczy to w szczególności konstrukcji mebli z okresu romańskiego i częściowo — jeśli chodzi o meble szkieletowe i podzespoły tapicero­wane — również z okresu gotyku. Natomiast meble skrzyniowe gotyku osiągnęły już wysoki poziom pod względem konstrukcji i niewątpliwie prześcignęły swoich „protoplastów” ze staro­żytności. Można chyba ogólnie powiedzieć, że w po­równaniu z konstrukcjami mebli starożytno­ści, konstrukcje mebli skrzyniowych średnio­wiecza uległy dalszemu rozwojowi, natomiast konstrukcje mebli szkieletowych uległy dale­ko posuniętemu sprymitywizowaniu. Tapice­rowanie zostało także sprymitywizowane i og­raniczone tylko do mebli przeznaczonych do urządzenia wnętrz mieszkalnych małej grupy ludzi możnych. Krzesło, skrzynia i szafa z okresu romańskiego cha­rakteryzują się raczej cechami typowymi konstrukcji ciesielskich niż stolarskich. Wchodzące w skład tych konstrukcji elementy główne (noś­ne) są wykonane z bali o dużych przekrojach, zaś elementy uzupełnia­jące — z grubych desek. Elementy te łączone są złączami jedno czopowymi typu ciesielskiego oraz łącznikami drewnianymi i metalowymi.
Konstrukcje meblarskie - antyki z okresu gotyku to już zde­cydowanie konstrukcje o charakterze meblarskim nawet w dzisiejszym tego słowa znaczeniu. Na antykach podkreślano z reguły poziomy podział w połowie wysokości szafy. Wynikało to stąd, że pierwsze szafy konstruowano wy­chodząc z ustawienia jednej skrzyni na drugiej.
W przeciwieństwie do konstrukcji okresu romańskiego cechą podsta­wową konstrukcji mebli gotyckich jest lekkość i smukłość. Elementy kon­strukcji wykonane są z materiałów drzewnych o mniejszych przekrojach. Następuje rozwój rzeźby i mozaiki. Wyobrażają one fragmenty pracowni stolarskich — pierwszy wg malowidła z 1440 r., drugi zaś wg rysunku z 1568 r.