Typowym układem tapicerskim nie­sprężynowym jest podłoże twarde (płyta pilśniowa sklejona z desek lub sklejka zamocowana w ramie) albo pasy przybite do ramy. Do takiego podłoża przybite jest płótno jutowe, a na nie nałożona wysciółka, przykryta gęstym, mocnym płótnem i dekoracyjnym materiałem po­kryciowym. Powierzchnia przybitego do podłoża płótna przeszyta jest szpaga­tem przez wyściółkę, uniemożliwiając jej przemieszczanie się. Wyściełanie nie-sprężynowe stosuje się najczęściej w sie­dziskach, poręczach oraz oparciach krzeseł i foteli. Jest to tak zwane wyście­łanie płaskie bez ukształtowanych brze­gów, czyli krawędzi tapicerskich.
Demontując uszkodzony układ tapicerski należy zapamiętać kolejność poszczególnych warstw i ściegi, jakimi te warstwy były połączone oraz sposób rozmieszczenia gwoździ.
Wymiana pasów. Przy tego rodzaju układach najczęściej ulegają uszkodze­niu pasy tapicerskie, które przecierają się na krawędziach ram lub w miejscach, gdzie się krzyżują. Przetarte pasy należy wymienić na nowe. W tym celu należy:

• usunąć gwoździe mocujące ma­teriał pokryciowy,
• zdjąć materiał pokryciowy i usu­nąć wyściółkę,
• zdjąć płótno pokrywające pasy i oderwać zniszczone pasy,
• nałożyć nowe pasy.

Pasy nakłada się od środka, jedno­cześnie na lewo i na prawo od pasa środkowego, a odległość między nimi nie powinna utrudniać ich przeplatania. Aby pasy zostały właściwie naciągnięte, należy zastosować naprężacze pracujące na zasadzie dźwigni, to znaczy jeden swobodny koniec napina pas, a drugi oparty jest na zewnętrznej powierzchni ramy lub oskrzyni. Wszystkie pasy po­winny być jednakowo naciągnięte, gdyż nierównomierne ich naciągnięcie może spowodować zniekształcenie ramy oraz naddarcie pasów. Pasy naciąga się siłą około 700 N lub tak, żeby wydłużenie pasa wynosiło od 5 do 10% pracują­cej długości pasa. Do przybijania pa­sów tapicerskich służą gwoździe z pół­okrągłą główką. Gwoździe te należy rozmieszczać na przemianlegle, gdyż rozmieszczenie ich w linii prostej może doprowadzić do pęknięcia ramy (rys. 136). Aby wzmocnić miejsca przybicia i zapobiec przedzieraniu się pasów, pod gwoździe podkłada się paski skóry lub tekturę. Po założeniu pasów należy ko­lejno zamocować pozostałe warstwy układu tapicerskiego.
Naprawa warstwy wyściełającej. Często przyczyną uszkodzenia wyściół­ki są zerwane szwy ustalające położenie wyściółki, zdeformowanie układu tapicerskiego na skutek pokruszenia i przemieszczenia wyściółki oraz zniszczenie wyściółki przez owady.
W przypadku układu tapicerskiego bezsprężynowego wyściółkę układa się bezpośrednio na twarde podłoże lub na podłoże z pasami pokryte gęstym płót­nem workowym Outą). Jeśli nie można wykorzystać starego płótna, należy dać nowe, przybić do ramy najpierw z jednej strony, mocno naciągnąć, przybić ze strony przeciwnej, a następnie zamoco­wać z pozostałych stron. Podczas przy­krawania oraz przybijania płótna do ramy lub oskrzyń należy zwracać uwa­gę, aby układ krzyżujących się nitek nie był zniekształcony, lecz prostopadły do siebie. Następnie przeszywa się płótno grubym szpagatem, podkładając pod niego jednakowej grubości warstwę wy-ściółki. Odcinki przeszytego szpagatu powinny zawierać się w granicach 100 —150 mm długości. Aby materiał wy-ściółkowy nie przedostawał się przez materiał pokryciowy, na wyściółkę na­kłada się płótno i przybija go w czterech narożnikach (jeśli oskrzynia lub rama jest okrągła, w czterech przeciwległych miejscach), a następnie naciąga i mocuje w pozostałych miejscach. Po zamoco­waniu płótna nakłada się i mocuje mate­riał pokryciowy.

Wymiana materiałów pokryciowych. Uszkodzone, przetarte lub wypłowiałe materiały pokryciowe (jeśli nie da się ich zacerować lub odplamić) zazwyczaj wy­mienia się na nowe, dobrane do stylu mebla. Jeśli mebel jest sygnowany, a ma­teriał oryginalny, lepiej oddać go do renowacji do Pracowni Konserwacji Za­bytków. Posługując się starym materiałem jako wzorcem, należy wyciąć nową for­matkę odpowiednio dobranego mate­riału (przy tkaninach wzorzystych nale­ży zwracać uwagę na układ wzorów) i przystąpić do jego mocowania zwraca­jąc uwagę na napięcie materiału pokry­ciowego.
Aby napięcie materiału pokryciowe­go było prawidłowe, należy najpierw zamocować go szpilkami w narożni­kach, a potem jedną krawędź, poczyna­jąc od jej środka na boki. Podobnie postępuje się z krawędzią ze strony przeciwnej i z dwiema pozostałymi. Za­nim przystąpimy do przybijania tkaniny do ramy lub oskrzyni, należy wykonać odpowiednie zakładki na złączach boków. Jeśli tkanina siedziska ma być połączona z tkaniną na bocznych powierzchniach fotela czy kanapy, nale­ży je zszyć na krawędzi. W tym celu tworzy się niewielką zakładkę i prostym ściegiem przy użyciu wygiętej igły zszy­wa tkaniny. Ściegi powinny być możliwie drobne i dobrze dociągnię­te. Potem naciąga się tkaninę na bod-nach (wąskie powierzchnie tapicerki) do dołu i po wykonaniu zakładki przybija od spodu ramiaków.
Estetyczny wygląd mebla zależy od wykończenia linii przybicia materiału pokryciowego. Linię tę przykrywa się dekoracyjną tasiemką (krepiną) przy­klejaną klejem np. glutynowym lub przybijaną dekoracyjnymi gwoździami. Odległość między dwoma gwoździami można wyznaczyć szablonem (liste­wką), którego szerokość, stanowiącą odległość między gwoździami, ustala się przed przystąpieniem do naprawy.