Meble to jedno z najbardziej interesujących i inspirujących wcieleń stylu Art Deco. Wysokie ceny, jakie dziś osiągają, są adekwatne do rzadkości, z jaką pojawiają się na rynku anty-kwarskim, lecz nie tylko to jest przyczyną znacznych kosztów-ich zakupu. Nawet wówczas, gdy - w latach dwudziestych - Ruhlmann sprzedawał swoje meble, były one dostępne tylko dla najzamożniejszych klientów. Wysokie ceny wynikały z wartości wysoko wykwalifikowanej pracy rzemieślniczej oraz kosztów materiałów, których użyto do ich produkcji. Być może dziś trudno byłoby znaleźć wykonawcę zdolnego do ich skopiowania. Lata dwudzieste i trzydzieste były świadkami, między innymi, końca dawnego rzemiosła.
W końcu lat dwudziestych meble z rur stalowych projektowali zarówno architekci, jak i designerzy. Publiczność odkrywała, także estetyczne, walory utylitaryzmu, a co za tym idzie, przydatność dla meblarstwa materiałów przetwarzanych w produkcji przemysłowej. Metal wszedł do domu kuchennymi drzwiami; drogę utorowały mu, wytwarzane tradycyjnie z metalu, przedmioty gospodarstwa domowego. To właśnie z kuchni trafił w dobre towarzystwo salonu i jadalni. Pomiędzy fornirowanymi i elegancko podrzeźbianymi, luksusowymi sprzętami Art Deco a przeciwstawną im ultramodernistyczną, z rurek stalowych i skóry, kreacją Le Corbusiera i innych nowoczesnych sytuowały się niezliczone sprzęty metalowe, z jednej strony odzwierciedlające różne wzory Art Deco, z drugiej zaś idee nowatorów, albo łączące jedną i drugą stylistykę.
We Francji w zasadzie nic nie ograniczało procesu przenikania nowoczesnych mebli do domów i biur, ale w krajach, w których życie było bardziej dynamiczne, przebiegał on szybciej. Uważa się, że to Niemcy były w Europie pionierem rozwoju nowoczesności. Pochodzący z Belgii projektant Henry van der Velde założył w 1906 roku, w Weimarze, Szkołę Sztuki Stosowanej. W 1919 pojawił się w niej Walter Gropius, późniejszy założyciel Bauhausu. Tam narodziła się idea połączenia wszystkich dyscyplin sztuki użytkowej pod egidą architektury.