Konstrukcje meblarskie należą do najstarszych konstrukcji na świecie. Ich znaczenie na przestrzeni dziejów cywilizacji stale wzrastało. Wzrost ten zależał głównie od panujących stosunków gospodarczych, społecz­nych i artystycznych. W miarę podnoszenia się poziomu kulturalnego i polepszania warunków codziennego życia coraz większą wagę przywią­zywano do wyposażenia mieszkania w meble i stawiano pod tym wzglę­dem coraz wyższe wymagania. W konsekwencji zmian zachodzących w czynnikach wpływających na kształtowanie konstrukcji meblarskich pewne z tych konstrukcji zanikały, ustępując miejsca nowym, bardziej przystosowanym do; zmienionych warunków.
Analizując zachowane dotychczas dokumenty dotyczące konstrukcji mebli, można z dużym prawdopodobieństwem powiedzieć, że stosunko­wo znaczny rozwój tych konstrukcji przypada na okres starożytności, pewien upadek zaś na początek średniowiecza, natomiast czasy nowo­żytne aż do przełomu XIX i XX w. znamionuje wprawdzie powolny, ale niemal stały postęp w zakresie tzw. rzemieślniczych konstrukcji me­bli - meble antyki. Przekształcanie się rzemiosła meblarskiego w przemysł dało początek rozwojowi konstrukcji mebli tzw. przemysłowych, który w odniesieniu do mebli giętych przypada na drugą połowę XIX w., a w odniesieniu do antyków stolarskich na pierwszą połowę XX w.
Dokumentami, o których wspomniano wyżej, są oryginalne meble antyki po­zostałe jako zabytki oraz wyobrażenia rysunkowe mebli stanowiące bądź fragmenty malowideł ściennych i innych lub rzeźb wykutych w kamie­niu (starożytność i średniowiecze), bądź też liczne wzory mebli i ich rysunki (okres nowożytny). Dokumenty te znajdują się jako eksponaty w różnych muzeach świata lub też w zbiorach prywatnych, a ich foto­grafie i opisy zamieszczone są w odpowiedniej literaturze fachowej, za­równo krajowej, jak i zagranicznej.
Można zauważyć, że rozwój poszczególnych rodzajów konstrukcji me­blarskich (krzeseł, stołów, szaf itp.) czy też całych ich grup (skrzyniowe, szkieletowe) nie zawsze w przeszłości odbywał się jednocześnie i równo­miernie. Na przykład rozwój konstrukcji mebli szkieletowych był w sta­rożytności znaczniejszy niż mebli skrzyniowych, zaś w średniowieczu szybciej rozwijały się konstrukcje mebli skrzyniowych. Natomiast wy­soki poziom konstrukcji podzespołów tapicerskich mebli, jaki osiągnięto w okresie starożytności, został wyrównany dopiero w XVIII stuleciu. W czasach nowożytnych aż do początków XVIII w. rozwój konstrukcji mebli skrzyniowych i szkieletowych kształtował się w ogólnym zarysie dość równomiernie. Jednak już w XVIII w. (Chippendale), a w szcze­gólności w drugiej połowie XIX w. (Thonet), konstrukcje mebli szkiele­towych osiągnęły wyższy poziom dojrzałości niż skrzyniowych. Kon­strukcje mebli szkieletowych przekształciły się stosunkowo szybko w kon­strukcje tzw. przemysłowe. Konstrukcje mebli skrzyniowych — mimo zastosowania nowych tworzyw płytowych i innych wpływających zna­cząco na ich rozwój — jeszcze do dziś nie dorównały konstrukcjom me­bli szkieletowych.