Renowację powłok na meblach należy rozpatrywać w zależ­ności od rodzaju powłoki (kryjąca czy przezroczysta). Powłoki kryjące są łatwiejsze do renowacji. Uszkodzoną powłokę kryjącą należy najpierw dokładnie zmyć ciepłą wodą z dodatkiem detergentów. Powłoki konser­wowane preparatami woskowymi wymagają przedtem zmycia szczotką zwilżoną benzyną ekstrakcyjną w celu usunięcia śladów środka konser­wującego, który może komplikować utwardzanie nałożonej później po­włoki. Po zmyciu i wytarciu całą powłokę poddaje się szlifowaniu papie­rem nr 120 i 150. Następnie wszystkie ubytki powłoki wyrównuje się kitem szpachlowym olejno-żywicznym, epoksydowym lub chemoutwardzalnym, w zależności od rodzaju powłoki i następnie nakładanej emalii. Przy powłokach nitrocelulozowych stosuje się kit szpachlowy nitroce­lulozowy. Po wysuszeniu warstwy kitu, miejsca kitowane poddaje się  szlifowaniu. W przypadku, gdy w odnawianej powłoce były odsłonięte partie drewna, miejsca te powinny być najpierw nasycone pokostem i far­bą podkładową. Po dokładnym oszlifowaniu i odpyleniu, na odnawiane powierzchnie nakłada się 1—2 warstw emalii olejno-żywicznej, ftalowej, nitrocelulozowej lub chemoutwardzalnej w odstępach czasu przewidzia­nych dla stosowanej, emalii. Godne zalecenia do renowacji są: emalie ftalowe Emakol, Emoftal, Pmolak, emalia ftalowa polimeryzowana oraz emalia chemoutwardzalna na drewno. W zależności od potrzeby wy­bieramy wyroby dające efekt matu lub połysku. Jako farby podkładowe możną stosować farbę olejną lub ftalową do gruntowania. Do mebli antyków ogrodowych używanych na wolnym powietrzu sto­suje się emalię chlorokauczukową lub emalię chemoutwardzalna do nart, a także emalię olejno-żywiczną wodoodporną.
Zniszczone powłoki mebli przezroczyste odnawia się różnie, w za­leżności od rodzaju powłoki i materiału, z jakiego była wykonana. Po­włoki o wyglądzie matowym są na ogół łatwiejsze do odnawiania niż po­włoki z połyskiem; z tego też względu odnawianej powłoce często nadaje się wygląd matu, np. powłoki z lakierów poliestrowych po zniszczeniu są trudne do odnowienia lakierem poliestrowym, natomiast piękny efekt można uzyskać przez dokładne przeszlifowanie całej powłoki i nałożenie natryskiem jednej warstwy lakieru celulozowo-uretanowego. Zniszczone powłoki nitrocelulozowe szlifuje się i następnie nakłada się 1—3 warstw lakieru nitrocelulozowego. Powłoce takiej można również przy­wrócić połysk przez jej wypolerowanie. Należy pamiętać, że powłokę konserwowaną preparatami woskowymi należy przed renowacją najpierw zmyć benzyną ekstrakcyjną, a następnie ciepłą wodą — i dopiero wtedy przystąpić do prac renowacyjnych. Powłoki o wyglądzie matowym pod­daje się najpierw szlifowaniu drobnym papierem ściernym, a następnie nanosi się jedną lub dwie warstwy lakieru. W zależności od rodzaju powłoki stosuje się lakier celulozowo-uretanowy, lakier nitrocelulozowy, lakiery chemoutwardzalne Chemosil lub Chematosil, lakier syntetyczny uretanowy Uretolux, lakier poliuretanowy do parkietów Urelak, lakier fta­lowy Alkilak lub wreszcie lakier olejno-żywiczny schnący na powietrzu.